ਗ਼ਜ਼ਲ

ਪੇਸ਼ ਨੇ ਦਾਗ਼ ਸਕੂਲ (ਪੰਜਾਬੀ ਗ਼ਜ਼ਲਗੋਈ) ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਜਾਂਨਸ਼ੀਨ
ਆਰਿਫ਼ ਗੋਬਿੰਦਪੁਰੀ ਦੀਆਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਤਾਬ 'ਮੇਰੇ
ਤੁਰ ਜਾਣ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ' ਵਿੱਚੋਂ ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ
ਚੰਗਾ ਸੀ
ਇਹ ਹੰਝੂ ਛੁਪ ਛੁਪਾ ਕੇ ਹੀ ਵਹਾ ਲੈਂਦੈ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਸੀ।
ਜੇ ਰੁਸਵਾਈ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਸੀ।
--
ਗ਼ਜ਼ਬ ਕੀਤਾ ਜੋ ਤੇਰੇ ਹਿਜਰ ਵਿਚ ਜਿਉਂਦੈ ਰਹੇ ਹੁਣ ਤੱਕ
ਅਜਿਹੇ ਜੀਣ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਸੀ
--
ਅਸੀਂ ਤੁਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ ਪਰਾਹੁਣੇ ਹਾਂ ਘੜੀ ਪਲ ਦੇ
ਤੁਸਾਂ ਜੋ ਕੌਲ ਕੀਤਾ ਸੀ ਨਿਭਾ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਸੀ
--
ਗੁਆਇਆ ਨੂ੍ਰ ਅੱਖੀਆਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਰੋ ਰੋ
ਮੁਸੀਬਤ ਦੀ ਘੜੀ ਵਿਚ ਮੁਸਕਰਾ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਸੀ
--
ਅਸੀਂ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਉਠਦੀ ਚਿਣਗ ਇਸ ਚੋਂ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ
ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਤੀਰ ਪੱਥਰ ਦਿਲ 'ਤੇ ਖਾ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਸੀ
--
ਇਰਾਦਾ ਕਤਲ ਕਰਨੇ ਦਾ ਤੁਸਾਂ ਦਾ ਹੈ ਜੇ 'ਆਰਿਫ਼' ਨੂੰ
ਦੋ ਬੂੰਦਾਂ ਮਸਤ ਨੈਂਣਾਂ ਚੋਂ ਪਿਲਾ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਸੀ ।
q

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਹਾਂ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ

ਯਹ ਜੋ ਚਸ਼ਮਾ ਆਂਖ ਸੇ ਮੇਰੀ ਰਵਾਂ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
ਯਹ ਭੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਸਿਤਮ ਕੀ ਦਾਸਤਾਂ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
--
ਕੌਨ ਸੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ ਇਸਕੀ ਜਾਨਤਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ
ਗੋ ਅਜ਼ਲ ਹੀ ਸੇ ਸਫ਼ਰ ਮੇਂ ਰਹਿ ਰਵਾਂ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
--
ਜਾਨ ਦੇ ਦੂੰਗਾ ਮਗਰ ਜਾਨੇ ਨਾ ਦੂੰਗਾ ਮੈਂ ਤੁਝੇ
ਮੁਝ ਕੋ ਤਨਹਾ ਛੋਡ ਕਰ ਜਾਤੀ ਕਹਾਂ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
--
ਆਜ ਵੋਹ ਆਰਾਮ ਸੇ ਸੋਏ ਪੜੇ ਹੈ ਕਬਰ ਮੇਂ
ਕਲ ਜੋ ਕਹਿਤੇ ਥੇ ਹਮਾਰੀ ਜਾਂ ਕੀ ਜਾਂ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
--
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਥੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਬ ਵੁਹ ਥੇ ਹਮ ਪੇ ਮਿਹਰਬਾਂ
ਕਹਿਰਬਾਂ ਹੈ ਵੁਹ ਜੋ ਅਬ ਤੋ ਕਹਿਰਬਾਂ ਹੈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ
--
ਅਬ ਖ਼ਿਜ਼ਾਂ ਮੇਂ ਪੂਛਤੇ ਹੈਂ ਅਸ਼ਕ ਮੁਝ ਸੇ ਬਾਰ ਬਾਰ
ਫੂਲ ਜੈਸੀ ਵੁਹ ਤੇਰੀ 'ਆਰਿਫ਼' ਕਹਾਂ ਹੈ ਜ਼ਿਦਗੀ

ਨਜ਼ਮ

ਤੇਰੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਪਿੱਛੋਂ

ਤੇਰੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਦ
ਦਿਲ ਟੁੱਟਿਆ
ਕਿਰਿਆ
ਤੇ ਤਿਣਕਾ ਤਿਣਕਾ ਬਿਖਰ ਗਿਆ
ਜੀਣ ਲਈ ਅਸੀਂ
ਚੁੱਕਿਆ
ਸਾਂਭਿਆ
ਤੇ ਜੋੜ ਲਿਆ
ਜਦ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਯਾਦ
ਤਿੜਕਦਾ ਹੈ
ਥਿੜਕਦਾ ਹੈ
ਦਿਲ
ਕਿਰਦੀ ਹੈ ਯਾਦ
ਹੰਝੂ ਹੰਝੂ

ਨਜ਼ਮ

ਦੋਸਤੀ
ਦੋਸਤੀ ਇਹ ਸਦਾ ਬਰਕਰਾਰ ਰਹੇ
ਠੰਡੀਆਂ ਸੀਤ ਹਵਾਵਾਂ ਵਰਗੀ
ਕਿਸੇ ਫ਼ਕੀਰ ਦੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਵਰਗੀ
ਸੱਚੀਆਂ ਸੁੱਚੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਵਾਂ ਵਰਗੀ
ਦੋਸਤੀ ਇਹ ਸਦਾ ਬਰਕਰਾਰ ਰਹੇ
ਕੋਰੇ ਦੀਆਂ ਨਿੱਘੀਆਂ ਧੁੱਪਾਂ ਵਰਗੀ
ਰੋਹੀ ਦੇ ਸੰਘਣੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਰਗੀ
ਦੋਸਤੀ ਇਹ ਸਦਾ ਬਰਕਰਾਰ ਰਹੇ ।

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸਾਡੀ ਪੁੰਨਿਆ ਕਾਹਤੋਂ ਮੱਸਿਆ ਕਰ ਚੱਲਿਆਂ
ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਿਚ ਕਾਹਤੋਂ ਨੇਰ੍ਹੇ ਭਰ ਚੱਲਿਆਂ
---
ਤੂੰ ਤਾਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗੂੰ ਦਗ਼ਦਾ ਸੀ
ਕਿਉਂ ਰੰਡੀ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਵਾਗੂੰ ਠਰ ਚੱਲਿਆਂ
---
ਦਸਦਾ ਸੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਮਾਇਨੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ
ਖੁਦ ਅਣਆਈ ਮੌਤੇ ਹੁਣ ਕਿਉਂ ਮਰ ਚੱਲਿਆਂ
---
ਜੇ ਮਾਲੀ ਬਣ ਬੂਟਾ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਪਾਲ ਹੁੰਦਾ
ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗਿਆਰਾਂ 'ਤੇ ਕਿਉਂ ਧਰ ਚੱਲਿਆਂ
---
ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਬੰਦੂਕਾਂ ਮਾਰੀ ਜਾਂਦਾਂ ਦੇਂ
ਹੁਣ ਦੀਵਾਂ ਤੂੰ ਭਾਲਣ ਕਿਹੜੇ ਦਰ ਚੱਲਿਆਂ
---
ਹੱਥੀਂ ਕਰਤੀ ਖ਼ਤਮ ਮੁਹੱਬਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ
ਅਲਖ ਜਗਾਵਣ ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਦਰ ਚੱਲਿਆਂ
---
ਤੇਰੀ ਆਸੇ 'ਰਾਏ' ਠਿੱਲਿਆ ਦਰਿਆ ਵਿਚ
ਪਰ ਤੂੰ ਅੱਜ ਕੱਚਿਆਂ ਵਾਗੂੰ ਖਰ ਚੱਲਿਆਂ ।

ਰਾਏ ਭਾਣੋਕੀ

ਨਜ਼ਮ

ਪੁਨਰ-ਜਨਮ
-----------------
ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਕਲਮ ਨੇ
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂ
ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਧਾਰੀ ਹੋਈ
ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਹੈ
ਸ਼ਾਇਦ ਰੇਗਿਸਤਾਨ
ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ-ਭਟਕਦੇ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਕਿਤੇ
ਝਲਕ ਪੈ ਗਈ ਹੋਵੇ
ਤਾਂਹੀਓਂ ਤਾਂ
ਆਪੇ ਲੋਰੀ ਦੇ ਕੇ
ਸੁਲਾਏ ਹੋਏ ਸੁਪਨਿਆ ਨੂੰ
ਅੱਜ ਆਪ ਹੀ
ਹਲੂਣੇ ਦੇ ਦੇ ਕੇ
ਉਠਾ ਰਹੀ ਹੈ ।

ਬਲਵਿੰਦਰ 'ਪ੍ਰੀਤ"

ਮਨਦੀਪ ਸਨੇਹੀ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਪੇਸ਼ ਨੇ ਜੋ 7 ਦਸੰਬਰ ਦੇ ਨਵਾਂ ਜਮਾਨਾ ਵਿੱਚ ਛਪੀਆਂ ਨੇ.

ਅਰਥ
............
ਸ਼ਬਦ
ਛਾਂਗੇ ਹੋਣ
ਜੇ ਅਰਥਾਂ ਤੋਂ
ਤਾਂ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ
ਕੀਹ ਹੈ ?

ਅਰਥ ਹੋਣ ਜੇ
ਸ਼ੋਰ ਵਰਗੇ
ਤਾਂ ਕਵਿਤਾ
ਗੂੰਗੀ ਭਲੀ ?
---
ਮਨਦੀਪ ਸਨੇਹੀ

ਭਟਕਣ

ਸੂਰਜ ਦੀ ਗੋਲ ਕਿਨਾਰੀ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਕੇ ਨਜ਼ਰ
ਤ੍ਰਿਕਾਲਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਬੁੱਕਲ 'ਚ ਲੈਂਦੀ ਹੈ
ਤੇ ਸਮਝਦੀ ਹੈ
ਕਿ ਮੈਂ
'ਅੱਜ' ਦਾ ਸਾਰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ
ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਕੁਝ ਜਿੱਤਣਾ ਸੀ
ਤੇ ਬੁੱਝ ਲਿਆ ਹੈ
ਬੁੱਝਣ ਵਾਲਾ
ਤਦ ਚਿਰ-ਸਥਾਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਦਾ ਭਰਮ
ਨਜ਼ਰ ਚ ਆ ਬਿਰਾਜਦਾ ਹੈ
ਤੇ ਫਿਰ
ਇੱਕ ਦਾ ਬੂਹਾ ਆ ਖੜਕਾਉਂਦੀ ਹੈ
ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ
ਮੱਧਮ ਹੁੰਦੀ ਹੁੰਦੀ
ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।

ਅਸ਼ੋਕ 'ਕਾਸਿਦ' ਦੀ ਨਵੀਂ ਗ਼ਜ਼ਲ ਤੁਹਾਡੇ ਰੂ-ਬ-ਰੂ ਹੈ ਜੀ

ਇਨਸਾਨ ਕਾ ਯਹ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ ਗਿਰਤੇ ਉਠਾਈਏ

ਨਾਹਕ ਨਾ ਦੂਸਰੋਂ ਕਾ ਕਭੀ ਦਿਲ ਦੁਖਾਈਏ

...

ਗ਼ਮੇਂ-ਦਾਸਤਾਂ ਤੋ ਅਪਨੀ ਕਹਿ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰ ਨੇ

ਅਬ ਮੇਰੀ ਭੀ ਰੂਦਾਦੇ-ਇਸ਼ਕ ਸੁਨ ਕੇ ਜਾਈਏ

...

ਹੈ ਕੌਨ ਬੇਵਫ਼ਾ ਯਹਾਂ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਕੌਨ ਹੈ
ਗ਼ੈਰੋਂ ਕੀ ਬਾਤ ਛੋੜੀਏ ਅਪਨੀ ਸੁਨਾਈਏ

...

ਆਏਂਗੇ ਹਮ ਭੀ ਲੇਕਰ ਬੋਤਲ ਸ਼ਰਾਬ ਕੀ

ਪੀਤੇ ਹੈਂ ਆਪ ਕਿਸ ਜਗ੍ਹਾ ਹਮਕੋ ਬਤਾਈਏ

...

ਵੈਸੇ ਤੋ ਹੈ ਹਜ਼ੂਰ ਕਾ ਦਾਮਨ ਭੀ ਦਾਗ਼ਦਾਰ

ਕਾਸਿਦ ਪੇ ਆਪ ਯੂੰ ਨਾ ਤੋਹਮਤ ਲਗਾਈਏ

...

ਕਹਿਤੇ ਹੈਂ ਗ਼ੈਰ ਬਜ਼ਮ ਮੇਂ ਹਮ ਤਬ ਹੀ ਆਏਂਗੇ
ਕਾਸਿਦ ਹਮਾਰੇ ਰੂ-ਬ-ਰੂ ਨਹੀਂ ਆਨਾ ਚਾਹੀਏ

ਅਸ਼ੋਕ 'ਕ਼ਾਸਿਦ'

ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਗਵਾਓ ਜਨਾਬ ਜੀ

ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਸ਼ਬਦਮੰਡਲ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਲਗਵਾਓ ਜੀ।ਸ਼ਬਦਮੰਡਲ ਨੂੰ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦਾ।ਉਮੀਦ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੀ ਰਚਨਾ ਇਸ ਪਤੇ 'ਤੇ ਜ਼ਰੂਰ ਭੇਜੋਗੇ।

shabadm@gmail.com